Skip to main content

সৌভাগ্যক্ৰমে এক্সিডেন্ট | An Assamese Romantic Story by Inu Etc


--"তুমি!"
--"অ' ৰাজ মই বৰ্ষা, এই মেডিকেলটোৰ নাৰ্চ।"
-- "তুমি! তুমি মোৰ বৰ্ষানে?"
-- "আৰে বাবা,মই তোমাৰেই বৰ্ষা, আৰু এয়া চোৱা- তুমি দিয়া তোমাৰ সেই ৰুমাল।"

                শৈশৱৰ খেলৰ লগৰী,যাক জীৱনৰ লগৰী কৰিব খুজিছিল,তাক নিজৰ চকুৰ সন্মুখত দেখা পাই ৰাজৰ সপোন দেখা যেন লাগিল।নিজৰ দুচকুক সি বিশ্বাস কৰিবলৈ টান পালে।
               যোৱা সোতৰটা বছৰ ক'তনো বিচৰা নাই বৰ্ষাক। 'ফুল ভালপোৱা ছোৱালী জনী'ক বিচাৰিবলৈ বিভিন্ন ফুলৰ দোকানতো গৈছিল সি। দেশ-বিদেশ ঘূৰিছে ৰাজে- জীৱনৰ প্ৰথম আৰু শেষ ভালপোৱা - বৰ্ষাৰ বাবে। প্ৰতিষ্ঠিত লেখক ৰাজ শৰ্মাই দিন ৰাতি একাকাৰ কৰি মাথোঁ বৰ্ষাকেই বিচাৰিছিল আৰু আজি দুৰ্ঘটনাক্ৰমে মেডিকেল খনতেই দেখা হ'ল ৰাজ আৰু বৰ্ষাৰ।

                 ৰাজৰ মনটো অতীতলৈ উৰা মাৰিলে।সেই সোণালী শৈশৱৰ স্বৰ্ণময় ক্ষণলৈ।ৰাজৰ ঘৰৰ প্ৰায় এককিলোমিটাৰ দূৰেৰে বৈ গৈছিল বিশাল ব্ৰহ্মপুত্ৰ নৈ খন। নদীৰ কাষতেই আছিল কেইঘৰমান নেপালী মানুহৰ মঁহৰ খুঁটি। সেইসময়ত ৰাজ বহুত সৰু আছিল।

                 বৰ্ষা নামৰ অতিকৈ ধুনীয়া,মৰমলগা সৰু ছোৱালী এজনীয়ে তাইৰ অকণমাণি হাতখনেৰে প্ৰতিদিন গাখীৰৰ বটল এটা লৈ ৰাজৰ ঘৰলৈ আহিছিল।ৰাজেও প্ৰত্যেকদিনাই তাই নহালৈকে অধীৰ আগ্ৰহেৰে অপেক্ষা কৰিছিল।

                  ৰাজে তেতিয়া ভালপোৱা কি,নাজানিছিল।কিন্তু বৰ্ষাক তাৰ বহুত ভাল লাগিছিল। বৰ্ষাই কান্দিলে ৰাজেও কান্দিছিল।বৰ্ষা সুখী হ'লে ৰাজৰ নিজকে পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ বেছি সুখী মানুহজনৰ দৰে লাগিছিল।

                   বৰ্ষাই  ফুল বহুত ভালপাইছিল।এদিন ৰাজহঁতৰ বাগিচাত ফুলি থকা তেজৰঙা গোলাপ কেইটামান দেখি বৰ্ষাই তাইৰ মিঠা নেপালী সুৰটোৰে চিঞৰি কৈছিল-
-- "আৰে বাবা! কতো সুন্দৰ ফুল! দিবানে মোক?"
সৰু ছোৱালীজনীৰ এনে  আবদাৰ ৰাজৰ ভাল লাগিছিল।

                পিছদিনা ৰাতিপুৱা,বাগিচাৰ পৰা ধুনীয়া ফুলকেইপাঁহ ছিঙি নিয়ৰ গছকি গছকি ৰাজ গৈছিল মঁহৰ খুঁটিবোৰৰ ফালে।'ফুল ভালপোৱা ছোৱালীজনী'ক ৰাজে ফুলবোৰ দিছিল। বৰ্ষা যিমান আনন্দিত হ'ব লাগিছিল সিমান আনন্দিত হোৱা নাছিল।মুখমণ্ডল বিষন্নতাৰে পূৰ্ণ হৈ আছিল।
               
              ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত বহি বতাহত নাচি থকা কহুৱা বনবোৰ চাই বহুত কথা পাতিছিল দুয়োজনে।অনুৰাধাই কৈছিল-
--"মই যদি কৰবাত হেৰুৱাই যাওঁ, তুমি কি কৰিবা?"
                 তেতিয়া ৰাজে উপহাৰ স্বৰূপে ৰুমাল এখন দি কৈছিল-
--" ধেৎ পাগলীজনী,তোমাক মই কেতিয়াও হেৰুৱাই যাবলৈ নিদিও নহয়।চাবা,তুমি আজীৱন মোৰ কাষতে থাকিবা।"
               বৰ্ষাই কান্দিছিল।কিয় কান্দিছিল ৰাজে বুজা নাছিল। কিন্তু ৰাজেও কান্দিছিল।

                  তিনিদিন ধৰি ৰাজৰ ভীষণ জ্বৰ।সেইবাবে এইকেইদিন বৰ্ষাৰ কাষলৈ যোৱা নহ'ল।আবেলি জ্বৰ অলপ কমিল।বৰ্ষা এইকেইদিন গাখীৰ দিবলৈকো অহা নাই।হয়তো অভিমান কৰিছে। সেয়ে ৰাজে বাগিচাৰ পৰা আটাইতকৈ তেজৰঙা গোলাপ কেইপাহঁ ছিঙিলে।কাৰণ বৰ্ষাৰ অভিমান কিমান বিপদজনক একমাত্ৰ ৰাজেহে ভালদৰে জানে।

                     বহুত পলম হ'ল।পশ্চিম আকাশৰ বেলিটো ক্ৰমশ ৰঙা হৈ আহিছে।চাইকেল খন লৈ ৰাজ আগবাঢ়িল।কিন্তু এয়া কি,মঁহৰ খুঁটিবোৰচোন নাই!বৰ্ষা কলৈ গ'ল?ইত্যাদি প্ৰশ্নৰ উত্তৰ আজি সোতৰ বছৰ ধৰি বিচাৰিছে ৰাজে।বৰ্ষাৰ স্মৃতিয়ে ৰাজক বহুত কন্দুৱাইছে।

                   অইনদিনাৰ দৰে কালিও ৰাজে গাড়ীখন লৈ ওলাইছিল 'ফুল ভালপোৱা ছোৱালী'জনীক বিচাৰবলৈ।হঠাৎ এটা এক্সিডেন্ট।তাৰ পিছত কি হৈছিল ৰাজে নাজানে।হয়তো ওচৰৰ মানুহবোৰে ধৰা ধৰিকৈ এই মেডিকেলখনলৈ লৈ আহিছিল।আৰু এতিয়া ৰাজৰ সন্মুখত এয়া বৰ্ষা।
--"ক'ত গৈছিলা, মোক এৰি থৈ?"
--"আৰু নাযাও নহয়!"
--"প্ৰমিছ কৰা!"
--" ওকে বাবা,মই প্ৰমিছ কৰিলো- তোমাক এৰি থৈ কেতিয়াও আৰু কতো নাযাও।"
--"জানা বৰ্ষা,কিমান বিচাৰিছোঁ তোমাক।এই সোতৰটা বছৰ পাগলৰ দৰে ঘূৰিছোঁ তোমাক বিচাৰিবলৈ।বলা ঘৰলৈ যাও।"
--"এতিয়াই ! অলপ সুস্থ হৈ লোৱাচোন।গোটেই শৰীৰটো দেখোন বেন্ডেজেৰে আৱৰা।যাব পাৰিবা?"
--"তুমি থাকিলে পাৰিম।বলানা! তুমি যদি আৰু এবাৰ গুচি যোৱা মই জীয়াই থাকিব নোৱাৰিম।"
--"আৰে বাবা,যামতো।ময়োতো তোমাক ভালপাও।এতিয়া অলপ সুস্থ হৈ লোৱা,তাৰপিছত যাম,ওকে?"
--"ওকে পাগলী"

                   ৰাজে ভাৱিলে- সৌভাগ্যক্ৰমে তাৰ এক্সিডেন্টটো যে হ'ল। নহ'লে হয়তো এই জীৱনত তাৰ আৰু বৰ্ষাৰ দেখাই নহ'লহেতেঁন।বহুত মৰম কৰিব সি বৰ্ষাক।বুকুৰ মাজত জোৰকৈ সাৱটি ৰাখিব।নহ'লে যদি আকৌ কৰোবাত হেৰাই যায়।

Comments

Popular posts from this blog

অন্তহীন অপেক্ষা। An Assamese romantic poem by Inu Etc

অন্তহীন অপেক্ষা তোমাৰ বাবে থাকিব খোলা মোৰ হৃদয়ৰ খিৰিকি, অসীম অনন্ত কাললৈ বাট চাম তুমি আহিবা বুলি।। ৰৈ আছিলো মই সীমাহীন আশাৰে তোমালৈ........।। অন্তহীন অপেক্ষা ৰে জন্মৰ পৰা জন্মান্তৰলৈ।। তথাপিও নাহিলা তুমি মোৰ উমাল বুকুলৈ হেজাৰ আশাৰে আছিলো ৰৈ; তোমাৰ বাবে নিৰবে কান্দিছো মূল্যহীন চকুলোৰে।।।

কল্পনা। An Assamese Romantic,Thriller Story by Inu Etc

              চাৰিওফালে অন্ধকাৰ আৰু অন্ধকাৰ। এই অন্ধকাৰ ফালি দুডাল সৰলৰেখাৰ ওপৰেৰে আগুৱাই গৈছে নিশাৰ 'ট্ৰেইন'খন। ঘৰত মোৰ বিয়াৰ কথা বাৰ্তা চলি আছে। সেয়ে ঘৰ মানে গুৱাহাটীলৈ গৈ আছোঁ। কলকাতাৰ পৰা ট্ৰেইনত উঠিছো। মোৰ কোঠাটোত থকা মানুহকেইজনৰ লগত আড্ডা মাৰি ভালদৰেই সময়বোৰ পাৰ কৰিলো। কিন্তু সকলোবোৰ এটা এটাকৈ নামি যোৱাত মই বৰ অকলশৰীয়া হৈ পৰিলো। নিশাৰ অন্ধকাৰে মোক গ্ৰাহ কৰি পেলালে।                  মই নামিম একেবাৰে শেষ ষ্টেশনত।সেয়ে ভাৱিলো এঘুমটি মাৰি লওঁ। কিয়নো শেষ ৰাতিহে মই মোৰ গন্তব্য স্থান পাম। নিদ্ৰাদেৱীৰ কোলাত অলপ সময় শুইছিলোহে, হঠাৎ জোৰকৈ দিয়া জোকাৰণি এটাৰে ট্ৰেইনখন ৰৈ গ'ল। কিবা এটা বুজি পোৱাৰ আগতেই দেখা পালোঁ এজনী ছোৱালী ট্ৰেইনখনলৈ উঠি আহিল। এন্ধাৰ বাবে ছোৱালীজনীক ভালকৈ দেখা নাপালো। ট্ৰেইনখন আকৌ চলিবলৈ ধৰিলে। মই আকৌ ভয়েই খাইছিলো। ডকাইতৰ দলেই ট্ৰেইনখন ৰখালে কিজানি! এই ঠাইখনত প্ৰায়ে বোলে ডকাইতে ট্ৰেইন ৰখাই ট্ৰেইনৰ মানুহক হাৰাশাস্তি কৰে।              যিয়েই নহওক ট্ৰেইন খন আকৌ চলিব ধৰাত ময়ো যেন বাচি গলো ভাৱেৰে স্বস্তিৰ নিশাহ এটা এৰি দিলো। এইবোৰ ভাৱি থাকোতেই কাষতে বহা ছোৱাল

কিতাপ পঢ়াৰ অভ্যাস আৰু মই। (মই কেনেকৈ কিতাপৰ পোক হলো)

কিতাপ পঢ়াৰ অভ্যাস আৰু মই। (মই কেনেকৈ কিতাপৰ পোক হলো) ____________________ © Inu Etc ____________________ এখন ভাল কিতাপ জ্ঞানৰ ভৰাঁল স্বৰূপ।সভ্য সমাজত কিতাপৰ প্ৰয়োজনীয়তা অপাৰ, ইয়াক কোনেও নুই কৰিব নোৱাৰে। সেয়েহে এগৰাকী বিখ্যাত সংস্কৃত কবিয়ে কৈছিল,—"সাহিত্য,সংগীত আৰু কলাত অনুৰাগ নথকা লোক নেজ আৰু শিং নথকা পশুৰ দৰে।"গতিকে কিতাপ পঢ়াটো এটা বৰ ভাল অভ্যাস আৰু মানসিক সন্তুষ্টিৰ বাবে নতুবা নিজৰ জ্ঞানৰ ভৰাঁল চহকী কৰিবলৈ আমি কিতাপ পঢ়িব লাগে। সৰুৰে পৰাই মোৰ কিতাপ পঢ়াৰ বৰ হেপাঁহ। বৰ্ণমালা শিকাৰ আগতেই প্ৰায় প্ৰত্যেক দিনাই দেউতাই বজাৰৰ পৰা ঘৰলৈ আহোতে বাতৰি কাকত এখন লৈ আহিছিল। ময়ো অধীৰ আগ্ৰহেৰে দেউতালৈ বাট চাই থাকিছিলোঁ। কাৰণ মই জানো, দেউতাই মোলৈ এখন বাতৰিকাকত আনিবই আনিব। য'ত থাকিব–মই চিনি নোপোৱা হেজাৰ আখৰ,হেজাৰ শব্দ। একো বুজা নাছিলো। মাথো ৰঙীন আৰু বগা-কলা আলোকচিত্ৰবোৰ চায়েই মই সন্তুষ্টি লাভ কৰিছিলো। লাহে লাহে ডাঙৰ হলো। বাতৰিকাকতৰ পৰাই আখৰবোৰ চিনি পোৱা হলো। বাক্যবোৰ মন্ত্ৰৰ দৰে পঢ়িব পৰা হলো।প্ৰিন্ট কৰা কাগজ এখন দেখিলেই দৌৰি গৈ বুটলিলৈ পঢ়িছিলো-এতিয়াও পঢ়ো।ক্ৰমশ: মোৰ কিতাপ পঢ়াৰ হাবিয়